"فصل الخطاب" و "نصب العین" عباراتی هستن که بیشترین فراوونی رو توی جملاتی که این روزا از رسانه به اصطلاح ملی می شنویم ، دارن.
من سوالم اینه که چرا رسانه دوباره به اصطلاح ملی (مگه حزبی چش بود) فارسی رو پاس نمی داره؟
ظریفی می گه خوب شاید معادل واژگان فوق توی زبون قند و عسل فارسی معنی قشنگی ندارن یا اینکه حداقل اینقده گوگولی مگولی و دینی به نظر نمیان.
البته من هم دلیل میارم که هرچی باشه مردم ما با کلماتی مثل استب*داد ، خود*رایی و دیکتا*توری پیوند عاطفی عمیق تری داشته و این کلمات براشون ملموس تره. تازه مگه غیر از اینه که این رسانه از اونجایی که میگن ملیه باید به یه زبونی صحبت کنه که همه مردم حالیشون بشه چی میگه؟!
عزیزی از یه اندیشمند بزرگ نقل قول می کرد که بزرگترین و پر محتواترین جمله سیا*سی رو امام علی چهارده قرن پیش به زیبایی بیان کرده:

"مرد را به حق بسنج ، نه حق را به مرد"